به تازگی کتاب «رادیو و مدیریت بحران» نوشته دکتر حسن سبیلان اردستانی توسط دفتر پژوهش های رادیو به پیشخوان کتابفروشی‌‌ها آمده است.
در مقدمه نویسنده این کتاب آمده است: نقش رادیو در مدیریت بحران‌ها را می‌توان در قالب چهار نقش رسانه‌ها مورد بررسی قرار داد. این چهار نقش عبارتند از: رسانه‌ها عامل کنترل، رسانه‌ها عامل فشار، رسانه‌ها عامل مداخله‌گر، رسانه‌ها عامل ابزاری.
در توضیح با رویکرد به رادیو می‌توان گفت در نقش عامل کنترل، رادیو خود سرچشمه و بانی تغییرات و تحولات محسوب می‌شود و برخلاف نظرات کارگزاران و سیاست‌مداران موردنظر عمل می‌کنند، مانند بحران ویتنام. عامل دوم، فشار رادیویی در مدیریت بحران‌هاست. در این میان اطلاع‌رسانی رادیوها می‌تواند از عمل ایجاد بحران و یا خود بحران به‌شمار آید. در این نقش رادیوها (مانند بی‌بی‌سی) اطلاعات را در سطح جامعه و جهان پخش نموده و هیچ‌ چیز پنهانی را باقی نمی‌گذارند. بنابراین در این حالت شفافیت، بحران‌آفرینان با مشکلاتی جدی مواجه خواهند شد. سومین عامل، نقش مداخله‌گری است. رادیو در این نقش به‌عنوان یک عنصر فعال بخشی از مدیریت بحران را بر عهده گرفته و در حالی که بین طرف‌های درگیر نزاعی وجود ندارد، نقشی تعیین‌کننده از خود برجای می‌گذارند، مانند فجایع طبیعی. در این فرآیند رادیوها به ابزاری منفعل در خدمت کارگزاران مدیریت بحران یا سیاست‌مداران و اربابان قدرت (صاحبان سرمایه) تبدیل می‌گردند و تنها خواسته و منویات کارگزاران ذیربط را محقق می‌سازند. در این‌گونه مواقع اگر کارگزاران ذیربط خود بخشی از بحران باشند و یا به عبارت بهتر یک طرف بحران باشند، رادیو به‌جای مدیریت بحران، خود ابزاری بحران‌آفرین می‌گردد. علاوه بر چهار نقش برشمرده شده، رادیوها در مدیریت بحران، نقش پنجمی نیز می‌توانند داشته باشند و آن هم نقش خنثی است. در این نقش رادیوها آگاهانه یا ناآگاهانه وارد موضوع بحران نمی‌شوند.